[ هفدهم : ترك زكات ] هفدهم از جملهء كبائر ، ندادن زكات واجب است و حضرت امام جعفر صادق عليه السلام در حديث عبد العظيم بن عبد اللَّه الحسنى بر آن كه منع زكات ، كبيره است ، استدلال فرموده به قول الهى كه : « الَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَ الْفِضَّةَ وَ لا يُنْفِقُونَها فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذابٍ أَلِيمٍ * يَوْمَ يُحْمى عَلَيْها فِي نارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوى بِها جِباهُهُمْ وَ جُنُوبُهُمْ وَ ظُهُورُهُمْ هذا ما كَنَزْتُمْ لِأَنْفُسِكُمْ فَذُوقُوا ما كُنْتُمْ تَكْنِزُونَ » ؛ « 1 » يعنى : آن جماعتى كه گنج مىگذارند طلا و نقره را ، يعنى نگاه مىدارند و در راه خداى تعالى ، به نحوى كه فرموده ، خرج نمىكنند ، ايشان را بشارت ده به عذابى سخت در آن روزى كه آن مال را به آتش جهنّم ، بسيار گرم كرده باشند و داغ كنند به آن ، پيشانىها و پهلوها و پشت‌هاى ايشان را ، و به ايشان گويند : اين است آنچه گنج و ذخيره از براى خود گذاشته بوديد . پس بچشيد آن چيزهايى را كه گنج مىگذاشتيد . « 2 » و محمّد بن يعقوب رضى الله عنه در كافى و ابن بابويه در فقيه ، از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده‌اند كه فرمود كه : هيچ صاحب مالِ طلا يا نقره نيست كه زكات مال خود را ندهد ، مگر آن كه خداى تعالى ، او را نگاه مىدارد و محبوس مىسازد در بيابانى كه گياه در آن جا نروييده باشد ، و مسلّط مىسازد بر او مارى يا مار نرى را كه از بسيارى زَهر كه در سرِ او جمع شده باشد ، مو در سر او نباشد و آن مار ، قصد او كند و او گريزان باشد ، و چون بيند كه از او خلاصى نمىتواند يافت ، تن در دهد و خود را به دست او دهد . پس او را به دندان بخايد ، به نوعى كه آواز آن ، ظاهر شود ، مثل آن كه كسى تُرب را بخايد ، يا مثل آن كه شتر نر ، چيزى را به دندان بشكند و بعد از آن در گردن او به طريق طوق بپيچد ؛ و اين ، معنى كلام الهى است كه فرموده : « سَيُطَوَّقُونَ ما بَخِلُوا بِهِ يَوْمَ الْقِيامَةِ » . « 3 » يعنى : زود باشد كه در گردن ايشان ، طوق كنند آن چيزى را كه به او بخل مىكرده‌اند در روز قيامت . و هيچ صاحب مال ، شتر يا گوسفند يا گاوى نيست كه زكات مال خود را ندهد ، مگر آن كه خداى تعالى ، او را حبس كند در صحراى بىگياهى تا هر حيوان سُم شكافته ، بر روى او راه رود و هر حيوان نيشدارى ، او را بگَزَد . و هيچ صاحب مال مو يا درخت خرما يا زراعتى نيست كه زكات مال خود ندهد ، مگر آن كه خداى تعالى ، آن زمين را تا هفت طبقه ، در گردن او طوق

--> ( 1 ) . سورهء توبه ، آيهء 34 و 35 . ( 2 ) . الكافى ، ج 2 ، ص 287 ، ح 24 . ( 3 ) . سورهء آل عمران ، آيهء 180 .